در بحبوحه شروع رقابت های انتخاباتی و توجه به اینکه چه کسی ثبت نام کرده، چه کسی رد صلاحیت خواهد شد، لیست 8 + 7  کدام خواهد بود. و جبهه پایداری های تهران و شهرستان ها انتخاب کرده اند و فراکسیون دولت چه برنامه هایی دارد ، به نظر می رسد که اصل موضوع انتخابات خیلی در جامعه ما مطرح نیست یا دست کم کسی خیلی به آن نمی پردازد. در جامعه ما بیشتر نفس برگزاری انتخابات مطرح است تا اینکه انتخابات برای چیست و هدف از برگزاری آن چیست. در ساده ترین شکل اش هدف از انتخابات آن است که از مردم پیرامون سیاست های دولت فعلی یا دولت حاکم نظرسنجی صورت گیرد که آیا از سیاست های مطلوب رضایت دارید یا خیر؟ بالطبع اگر مردم یا اکثریت آنان از سیاست ها و عملکرد مسوولان فعلی راضی باشند، به آنان مجددا رای می دهند تا چهار سال دیگر بر سر کار باشند. و اگر برعکس از عملکرد و سیاست های آنان رضایت چندانی نداشته باشند یک گروه یا حزب دیگر را انتخاب می کنند. مثال های فراوانی می توان ذکر کرد که ظرف یکی دو سال گذشته در نتیجه عدم رضایت مردم از عملکرد مسوولان و حزب حاکم فعلی، آنان کنار گذاشته شده اند و مردم یا اکثریت آنان حزب یا گروه دیگری را وارد قدرت کرده اند. در آبان ماه مردم اسپانیا سوسیالیست های حاکم را بعد از هفت سال کنار گذاشتند و محافظه کاران را انتخاب کردند. در ایتالیا برلوسکونی مجبور شد جای خود را به ماریو مونتی اقتصاد دان و همفکران او بدهد . همین تغییر قدرت در یونان اتفاق افتاد و جورج پاپاندرئوس به رغم آنکه از یک محبوبیت شخصی برخوردار بود معذلک به دلیل آنکه در قبال وضع بد اقتصادی کشور مقصر شناخته می شد، جای خود را به لوکاس پاپاموس داد. در انگلستان به دلیل عدم رضایت مردم از سیاست های حزب کارگر به رهبری آقای گوردون براون مردم دولت جدیدی از محافظه کاران و لیبرال دموکرات ها را بر سر کار آوردند. اینها صرفاً مثال هایی هستند که ظرف یک سال گذشته اتفاق افتاده است. اما در ایران چگونه است؟

در ایران به نظر می رسد مساله انتخابات خیلی ارتباطی با موضوع اصلی که به تعبیری یک نظرسنجی از مردم پیرامون سیاست های دولت وقت است، ندارد. همین انتخابات پیش رو برای مجلس نهم در اسفندماه بهترین گواه است. در تیرماه سال 1384 گروهی که ما امروزه آنان را به نام اصولگرایان می شناسیم روی کار آمدند و هر سه قوه مجریه، مقننه و قضائیه را از ان خود کردند. امروز بیش از شش سال و نیم از آن تاریخ می گذرد. جناح حاکم اصولگرا اگرچه درون خود اختلاف نظرهایی  دارند اما طی این شش سال و نیم همه قدرت را رد دست داشته اند. در یک نگاه کلی سیاست های آنان ظرف این مدت چگونه بوده؟ آیا مردم از سیاست های آنان راضی اند؟ آیا از نظر اقتصادی و شاخص هایی همچون تورم، مسکن، گرانی، کاهش وحشتناک ارزش ریال، اشتغال و ... اصولگرایان موفق بوده اند؟ آیا در زمینه مبارزه با فساد و کاهش آن اصولگرایان موفق بوده اند ؟ آیا در زمینه کاهش فاصله طبقاتی اصولگرایان موفق بوده اند؟ آیا در زمینه جلوگیری از تخریب محیط زیست ، کاهش آلودگی آب، هوا، خشک شدن دریاچه ها و از بین رفتن جنگل ها و.. کارنامه اصولگرایان در این شش سال و اندی خیلی موفقیت آمیز بوده؟

آیا در زمینه ایجاد امیدواری به اینده در میان جوانان و فارغ التحصیلان دانشگاه ها و کاهش مهاجرت نخبگان، اصولگرایان موفق بوده اند؟ ایا در زمینه اصلاح ساختار قضایی کشور، پیشرفت در بهداشت و درمان و ارتقای جایگاه ایران در عرصه بین الملل اصولگرایان موفق بوده اند؟ با توجه به اینکه بودجه در دولت هاشمی رفسنجانی بر اساس نفت بشکه ای 25 دلار و در دولت خاتمی براساس 35 دلار ولی بودجه سال 90 براساس نفت بشکه ای 81 دلار بسته شده، ایا می توان گفت در زمینه کاهش وابستگی کشور به درآمدهای نفتی اصولگرایان موفق بوده اند؟

واقعیت آن است که عملکرد مجموعه جریانی که شش سال پیش قدرت را به طور کامل در همه عرصه ها به دست گرفت به گونه ای بوده که اگر در هر کشور توسعه یافته دیگری می بود، مجبور می شد تا در فرایند یک انتخابات آزاد قدرت را به یک جریان سیاسی دیگر واگذار کند. اما در ایران همه صحبت ها، همه حرف و حدیث ها پیرامون آن است که در انتخابات اسفندماه کدام جناح اصولگرا رای بیشتری خواهد آورد و کرسی های بیشتری را در مجلس نهم از آن خود خواهد ساخت. تنها بحثی که مطرح نیست آن است که عملکردشان ظرف شش سال و نیمی که همه قدرت را در دست داشته اند از جنبه های سیاسی ، اجتماعی و اقتصادی چگونه بوده است؟ این تفاوت بنیادی میان نظام سیاسی ما با نظام های سیاسی جوامع توسعه یافته است. در آن جوامع انتخابات یعنی نظرسنجی از مردم در خصوص عملکرد و میزان موفقیت دولت و حزب حاکم، در حالی که در ایران خیلی معلوم نیست که هدف از برگزاری انتخابات چیست؟