به‌نظر مي‌رسد كه سفرهاي دكتر علي لاريجاني، رييس مجلس در شرايطي صورت مي‌گيرد كه به دور از تبليغات و جنجال‌هاي سياسي نياز به يك دور مذاكرات جدي با غرب وجود دارد. اينكه ما بگوييم اگر نتوانيم نفت خود را صادر كنيم، تنگه هرمز را مي‌بنديم و آمريكايي‌ها هم بگويند كه بستن تنگه هرمز خط قرمز ماست، يعني غيرمستقيم به يكديگر اعلان جنگ داده‌ايم. ريشه يا علت مناقشه بر سر بستن تنگه هرمز بازمي‌گردد به تحريم‌هاي جديد از سوي آمريكا و شماري از متحدانش به‌واسطه پرونده هسته‌اي ايران. ما ممكن است بتوانيم تنگه هرمز را ببنديم و اگر عبور و مرور كشتي‌ها از آن را نتوانيم متوقف كنيم، دست‌كم مي‌توانيم آن را با دشواري روبه‌رو كنيم و حتي فرض بگيريم كه آمريكايي‌ها هم در دقيقه بخواهند يا نتوانند، از نظر نظامي اقدام جدي عليه ما انجام دهند. سوال اساسي آن است كه به فرض بسته نگه‌داشتن تنگه هرمز، آيا مشكلات و دشواري‌هاي ما در نتيجه قطع صادرات نفتي‌مان مرتفع مي‌شود؟ ما امروز به مراتب بيشتر از تير 1384 به نفت براي اداره مملكت وابسته‌تر شده‌ايم. در دوران آقاي هاشمي رفسنجاني، بودجه كشور براساس نفت بشكه‌اي 25 دلار و در زمان دولت اصلاحات براساس نفت بشكه‌اي 35 دلار بسته مي‌شد درحالي كه بودجه سال 90 براساس نفت بشكه‌اي 80 دلار بسته شده. بنابراين مساله تحريم نفتي موضوعي نيست كه برخي فعالان سياسي بكوشند با شعار از كنار آن بگذرند. اين نكته هم كه چين يا هند زير بار نخواهند رفت و ژاپن هم حاضر نشده و كره‌جنوبي هم به آمريكا «نه» گفته، نمي‌تواند در عالم سياست پشتوانه نيرومند و مطمئني باشد. تجربيات قبلي نشان داده كه هر تحريمي كه ابتدا از سوي آمريكايي‌ها شروع شده، در مدت كمي از ناحيه اروپايي‌ها هم اتخاذ مي‌شود و طولی نمي‌كشد كه ژاپن، كره‌جنوبي و ديگران هم به آن مي‌پيوندند. تجربه اين 30 ساله به ما نشان داده كه در تجزيه و تحليل نهايي، چين و روسيه، در نهايت، حاضر نيستند منافع ملي‌شان را فداي دوستي و حمايت از ايران كنند. چين و روسيه، يا هر كشور ديگري هر قدر هم كه تمايل به ايران داشته باشند، منافع اقتصادیشان در رابطه با آمريكا و اروپا آنقدر نسبت به ايران زيادتر است كه بعيد است حاضر شوند تا به‌ انگيزه حمايت از تهران در برابر غول اقتصادي اروپا و آمريكا قرار گيرند. از سوي ديگر آمريكا وارد سال انتخابات شده و جدي‌ترين انتقاد جمهوري‌خواهان به اوباما آن است كه به اندازه كافي در برابر ايران قرص و محكم نايستاده و دارد با ايران مماشات مي‌كند. «ميت رامني» كه در دو ايالت «آيووا» و «نيوهمپشاير» توانسته رقباي ديگر جمهوري‌خواهان را پشت سر بگذارد، با شعار ايستادگي جدي در برابر ايران وارد رقابت انتخاباتي شده است. بهار عرب هم تاكنون دوست و متحد جديد و جدي در جهان عرب و منطقه براي ما به همراه نياورده است. در چنين شرايطي مذاكرات رييس مجلس با مقامات ترك را بايد جدي گرفت. در مورد اهميت اين مذاكرات همين بس كه آقاي علي لاريجاني به تعبيري از سوي مقامات عالي‌رتبه اعزام شده‌اند و نه از سوي دستگاه ديپلماسي وابسته به دولت دهم. سعه‌صدر و پختگي‌اي كه در شخص دكتر علي لاريجاني سراغ داريم و شرايط دشواري كه در آن قرار گرفته‌ايم، جاي اميدواري زيادي مي‌گذارد كه واقع‌بيني و واقع‌گرايي بر شعارزدگي بخشي از دستگاه ديپلماسي‌مان غلبه پيدا كند.